Een aantal verschillende politieke theorieën worden gebruikt om de overheid en het economische management overal ter wereld te benaderen. De meeste mensen zijn bekend met deze voorwaarden en kunnen desgewenst een basisdefinitie geven. Twee van deze politieke concepten in het bijzonder lijken echter vaak verward. Zo verward zelfs dat zelfs politici de termen vaak onderling uitwisselbaar gebruiken: socialisme en communisme. Ondanks het feit dat deze twee politieke termen rond worden gegooid met weinig aandacht voor hun ware betekenis, zijn socialisme en communisme eigenlijk heel anders. Dit artikel gaat nader in op de specifieke verschillen tussen socialisme en communisme.
The Theory Of Communism
De theorie van het communisme is geworteld in de kritiek van het kapitalisme op de markt. Het idee achter het communisme is dat een kapitalistische economie de hoogste socio-economische elite van een bevolking (die de minderheid vormt) in staat stelt te profiteren van de lagere sociaaleconomische individuen in dezelfde populatie (die de meerderheid vormen). Karl Marx en Friedrich Engels, vaak beschouwd als de grondleggers van het communistische denken, stelden in plaats daarvan een samenleving en economie voor waarin de sociaal-economische status van alle individuen gelijk is. Deze gelijkheid kan alleen worden bereikt door afstand te doen van persoonlijke bezittingen en geld en door samen te werken als individuen. Bovendien vereist het communisme dat individuen alleen voldoende goederen en diensten produceren om aan de basisbehoeften van de bevolking te voldoen. Geen enkele persoon bezit de productiemiddelen; deze middelen worden in plaats daarvan gecontroleerd door de overheid. De inwoners van een communistische maatschappij hebben gemeenschappelijk bezit van de geproduceerde goederen en diensten. Deze goederen en diensten worden op hun beurt gedistribueerd op basis van behoefte, in plaats van op basis van de hoeveelheid werk die een persoon bereikt.
In een ideale communistische samenleving leeft de bevolking zonder socio-economische klassen en bestaat privé-eigendom niet. In een meer geavanceerde communistische samenleving zou de overheid geen toezicht op de productie moeten houden en zouden mensen overleven en leven door samen te werken om aan de behoeften van iedereen te voldoen.
De geschiedenis van het communisme
In de moderne geschiedenis wordt het communisme als een regeringsvorm het meest geassocieerd met de opkomst van de Bolsjewieken, geleid door Vladimir Lenin, in Rusland tijdens de vroege 20-eeuw. Met deze groep aan de macht, onderging Rusland een burgeroorlog die resulteerde in de Sovjet-Unie voor meer dan 70-jaren. Hoewel de Sovjetunie door de communistische partij werd geleid, heeft het land het communisme nooit in zijn puristische vorm bereikt. Sociale klassen bleven bestaan en de regering werd nooit ontbonden. Tijdens de eerste helft van de controle door de Communistische Partij beweerde de regering dat zij bezig was het communisme te vestigen. Gedurende deze tijd zou de arbeidersklasse geregeerd worden door een dictatorregering en dit was gerechtvaardigd als een van de vereiste beginstadia voorafgaand aan het vestigen van een echte communistische maatschappij.
Het resultaat van de meeste pogingen tot het communisme (de Sovjet-Unie, Vietnam, Mao's China en Cuba als voorbeelden) heeft ertoe geleid dat politici veel winst hebben behaald met door de staat gerunde productiemiddelen, in plaats van de eliminatie van de behoefte aan geld.
De definitie van socialisme
De theorie van het socialisme is ouder dan het communisme, maar is ook geworteld in de wens om een samenleving te creëren die gebaseerd is op gelijkheid en verbeterde levensomstandigheden voor al haar inwoners. Alle acties, inclusief politiek en economisch, worden genomen met het welzijn van de collectieve samenleving in het achterhoofd. Socialisme, in zijn oorspronkelijke vorm, is het idee dat alle individuen samen zouden moeten handelen om sociale kwesties (zoals armoede en onderdrukking) aan te pakken in plaats van een individualistisch bestaan te leiden. Bovendien suggereert deze politieke ideologie dat gemeenschappelijke productiemiddelen (zoals grond en productiefaciliteiten) eigendom zouden moeten zijn van de samenleving als geheel, waarbij de overheid optreedt als vertegenwoordiger namens de bevolking. In dit opzicht heeft het socialisme meer mogelijke uitkomsten dan het communisme. In een socialistische maatschappij kunnen de productiemiddelen bijvoorbeeld ook worden gecontroleerd door de overheid of door coöperaties (groepen van vergelijkbare personen, zoals boeren, die samenwerken om productiedoelen te bereiken.) Het bevordert ook het idee van herverdeling van macht en rijkdom als middel om gelijkheid te bereiken.
De geschiedenis van het socialisme
Het socialisme kreeg terrein na het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het werd vooral geconcentreerd in de westelijke regio's van Europa en in de nieuwe onafhankelijke, postkoloniale landen van Azië, Afrika en het Midden-Oosten. Landen als Frankrijk, Italië, het VK en Noorwegen leunden na de oorlog in de richting van het socialisme, door het implementeren van nationale welzijnsprogramma's en een breed belastingbeleid. Bovendien probeerden deze regeringen herverdeling van rijkdom, programma's voor sociale hervorming en genationaliseerde openbare voorzieningen. Onder deze socialistische benaderingen kwam belastinggesteunde, gratis gezondheidszorg beschikbaar voor de bevolking als geheel, evenals door de overheid gefinancierde educatieve programma's en huisvesting voor de arbeidersklasse.
In recentere tijden hebben veel bewegingen en regeringen stukjes socialistische ideologie gebruikt om hun operatiekader te vormen. Een voorbeeld hiervan is te zien bij bevrijdingsbewegingen, feministische bewegingen en burgerrechtenbewegingen, die allemaal enkele factoren van het socialisme incorporeren om hun idealen te promoten.
De verschillen tussen socialisme en communisme
Een van de belangrijkste verschillen tussen het socialisme en het communisme is hoe dit soort economieën kan worden bereikt. Volgens de originele communistische theorie kan het communisme alleen worden bereikt als de arbeidersklasse opstaat in gewelddadig protest tegen de middenklasse en elite. Volgens de theoretici van het communisme zou dit type gewelddadige revolutie de enige aanpak zijn die het kapitalisme zou kunnen neerslaan.
Het socialisme daarentegen staat toe dat het via een vooraf vastgesteld verkiezingsproces wordt opgericht. Door deel te nemen aan het verkiezingsproces van hun land, kunnen burgers socialistische partijen kiezen om de regering te leiden. Deze benadering van hervormingen maakt een langzamere uitvoering van het socialisme mogelijk en maakt het mogelijk dat enige orde wordt gehandhaafd binnen de wettelijke en politieke parameters van een land.
Bovendien verschillen socialisme en communisme in de principes van eigendom. Zoals eerder vermeld, worden onder het communisme goederen en diensten in de hele samenleving verdeeld op basis van individuele behoefte in plaats van individuele bijdrage aan de productie. Het tegenovergestelde geldt voor het socialisme, dat de distributie van goederen en diensten mogelijk maakt op basis van de bijdrage van een individu aan de productie.
Hoewel deze politieke ideologieën heel verschillend zijn, kan geen enkele natie in de wereld van vandaag beweren puur socialistisch of puur communistisch te zijn. Onderzoekers merken op dat de meeste overheden een combinatie van factoren uit verschillende economische modellen gebruiken om hun macht uit te oefenen en sociale diensten aan te bieden.
