De Women's Suffrage-beweging in Canada werd gevormd in 1878 onder leiding van Dr. Emily Stowe, die ook de president was van de Dominion Women's Enfranchisement Association die in 1889 is komen werken. De kiesrechtbeweging bepleitte het stemrecht van vrouwen bij verkiezingen, evenals het recht om zich kandidaat te stellen voor een openbaar ambt. In hun zoektocht naar gelijke rechten stond de kiesrechtbeweging voor veel weerstand en afwijzing. Het was ook een jarenlange strijd. De beweging was niet alleen gericht op de strijd voor vrouwenrechten, maar pleitte ook voor betere gezondheidszorg, onderwijs en werkgelegenheid.
De campagne voor stemrechten
Suffragisten waren typisch vrouwen van de middenklasse die geloofden dat de stemming hun sociale klasse zou verheffen en zou leiden tot een beter land. Verschillende andere groepen steunden de vrouwenbeweging zoals abolitionisten, unionisten en socialisten. Ze voerden vreedzame campagnes uit om voor hun rechten te pleiten, terwijl slechts enkelen van hen verbonden waren aan de militante suffragist onder leiding van Emeline Pankhurst.
Canadese suffragists begonnen door campagne te voeren voor lokale rechten zoals het recht op eigendom. In 1900 konden vrouwen die eigendom waren stemmen en zich kandidaat stellen in de gemeenteraad, de verkiezingen voor schoolbesturen en bibliotheekverkiezingen. Dit werd gevolgd door een overwinning op het recht om te stemmen in provincies, met de eerste overwinning in de provincie Manitoba in 1916. De provincie Quebec was de laatste om de vrouwenstem in 1940 toe te geven.
The Rise of the Suffrage-beweging in Canada
Tegen het einde van de 19-eeuw werden vrouwen in Canada steeds luider over hun rechten. Ze protesteerden vooral tegen discriminatie in werkgelegenheid en onderwijs, en ook tegen geweld tegen vrouwen en kinderen. De eerste campagnebeweging werd geleid door academici van de eerste generatie, vrouwelijke journalisten en medische professionals zoals Emile Stowe. Ze benadrukten de waarde van maternale kwaliteiten voor het sociale en openbare leven. De Toronto Women's Literacy Club was de eerste suffragistische beweging gevormd door Emile Stowe in 1876. Andere baanbrekende Canadese vrouwen zijn onder meer Adelaide Hoodless, die pleitte voor betere gezondheidszorg, Marie Lacoste Gérin-Lajoie, die campagne voerde voor betere arbeidsomstandigheden voor vrouwen, met name in Quebec, en Nellie McClung in de provincie Manitoba.
Vrouwen krijgen de stem
In Lower Canada en Ontario kregen een paar vrouwen het recht om te stemmen bij een 1825-verkiezing waaraan vrouwen van 27 deelnamen. Dit waren bezittende vrouwen met verschillende achtergronden van katholieke, joodse en protestantse verenigingen. De kiesrechtbeweging werd geïdealiseerd als een bedreiging voor cultuur en overleving. Een vrouwenplaats was aangewezen om kinderen te krijgen en niet in het politieke leven. Deze ideologie werd verder benadrukt door de verdwijnende Frans-Canadese cultuur in de Engelssprekende protestanten die in Brits Noord-Amerika woonden.
Na een decennialange strijd kregen de Canadese vrouwen eindelijk de stem na de Eerste Wereldoorlog. Dit gold echter niet voor alle vrouwen en het was pas tot 1919 dat vrouwen boven de leeftijd van 21 bij federale verkiezingen konden stemmen. Tijdens de oorlog hadden vrouwen een belangrijke rol in de samenleving ingenomen, omdat veel mannen overzee naar de oorlog waren getrokken. Ze werkten in fabrieken, kantoren, vrijwilligersorganisaties en steunden hun families. Als gevolg hiervan was het moeilijk om hun argument van deelname aan politieke zaken te negeren.
