Arbeidseconomie is een tak van de economie die ernaar streeft het functioneren en de dynamiek van de markten voor loonarbeid te onderzoeken. Arbeid is een maatstaf voor het werk dat door mensen wordt verricht. Sommige economen noemen vaardigheden en kennis als menselijk kapitaal.
Geschiedenis
Historisch gezien beschouwden economen de arbeidsmarkten als vergelijkbaar met andere markten, zoals de geld- en productmarkten, omdat de vraag- en aanbodkrachten ook de dynamiek van de arbeid bepalen. De arbeidsmarkt is echter enigszins anders dan de productmarkt. In de productmarkt, wanneer de prijs stijgt, worden op de lange termijn meer producten geproduceerd. Het aanbod van arbeid is echter bijna vast, omdat mensen een vaste hoeveelheid tijd hebben die 24 uur per dag is. Met loonsverhogingen hebben mensen de neiging meer tijd te besteden aan vrijetijdsbesteding en de bevalling
Relevante applicaties
Het concept van arbeidseconomie wordt op grote schaal gebruikt in de persoonlijke economie, en in personeelsafdelingen van organisaties. Dit is praktisch toepasbaar in het individu en in de hele economie. Dit komt omdat werknemers niet vloeiend over bedrijven heen bewegen. Loonpercentages worden ook in grotere mate bepaald door individuele bedrijven en niet noodzakelijk volgens de
Evolutie in de loop van de tijd
De studie van de arbeidseconomie is geëvolueerd van monopsiemodellen in de micro-economie naar meer complexe omgevingen waarbij veel werknemers betrokken zijn. Het gebruik van technologie op de werkplek heeft het onderwerp verder gecompliceerd. Complexe werkpatronen zoals maanlicht en parttime werken maken nu deel uit van de realiteit in de huidige werkomgeving.
Lof en kritiek
Er is een groeiende golf van kritiek op de studie van de arbeidseconomie. Sommige economen hebben beweerd dat de arbeidsmarkt zo'n complexe materie is die veel verschillende dimensies heeft en niet alleen met de prijs kan worden verkend. Het gaat ook om het psychologische aspect van het individu, religie en familieachtergrond. Een ander probleem is het negeren van de onbetaalde arbeid. Dit omvat onbetaalde stagiaires en vrijwilligers wiens inbreng cruciaal is in een economie. De thuisproductie, die bestaat uit huishouden, bevallen, zorg voor zieken en oud, en ook borstvoeding zijn allemaal klusjes die over het hoofd worden gezien in de arbeidseconomie. De kwestie van de loonslavernij heeft ook scherpe kritiek gekregen van socialisten. Loonslavernij is een situatie waarin een persoon een taak vervult vanwege de financiële voordelen die hij eraan toekent en niet uit passie of zijn vrije keuze.
Er is ook betoogd dat de studie enkele zeer onrealistische aannames maakt. De aanname van perfecte informatie door de werkgever is volstrekt onrealistisch, omdat geen enkele werkgever absolute kennis van de arbeidsmarkt kan hebben. Een andere veronderstelling is dat werknemers het vermogen hebben om vloeiend over bedrijven heen te bewegen. Dit is helemaal niet waar, omdat verschillende bedrijven verschillende werknemersbehoeften hebben en de werknemer, aan de andere kant, de werknemers verschillende vaardigheden en expertise hebben.
Aan de andere kant hebben voorstanders van deze studie betoogd dat arbeidseconomie belangrijk is bij het bepalen van het loon dat aan arbeiders moet worden betaald. De externe factoren die van invloed kunnen zijn op de bevalling worden ook bestudeerd, en dit helpt bij het creëren van een gunstige werkomgeving.
