Het Edict van Milaan was een overeenkomst die hielp om een religieuze tolerantie voor christenen in het Romeinse Rijk tot stand te brengen. Het was het product van een politiek akkoord tussen de Romeinse keizers Licinius en Constantijn I die elkaar op 313 CE in februari ontmoetten. De proclamatie werd overeengekomen na het Edict of Tolerance, dat twee jaar eerder door Galerius in Serdica was uitgegeven. Hoewel het het christendom geen officiële religie in het rijk maakte, legaliseerde het Edict van Milaan het christendom.
Wat werd afgekondigd door het Edict van Milaan?
Het Edict van Milaan verleende lenience en neutralisme aan alle religies in het Romeinse rijk, met name het christendom, die eerder waren afgekeurd door alle aanhangers van hun traditionele heidense religie. Het beweerde dat iedereen het recht had om een godheid van zijn / haar keuze te aanbidden; daarom hielden de vervolgingen van de christenen op met de belofte dat ze al hun geconfisqueerde bezittingen zullen terugbetalen.
Wanneer begon de vervolging van christenen in het Romeinse rijk?
De periode van vervolgende christenen die meer dan twee eeuwen duurde, begon in 64 CE toen Nero Caesar christenen kwelde tot 313 CE. De vervolging werd uitgevoerd door de staat of de lokale autoriteiten bij de grillen van de Romeinse gemeenschappen. Vervolging van christenen door het hele rijk begon in 250 CE, na een decreet van keizer Decius. Nero gaf de schuld aan de christenen voor het vuur die uitbraken in juni 19, 64 CE. Een andere keizer die berucht werd vanwege het lastig vallen van christenen was keizer Diocletianus. Diocletianus martelde en doodde veel christenen na hun eigendommen in beslag te hebben genomen tot 305 CE.
Waarom veranderde keizer Constantijn van gedachten over het christendom?
Volgens Lactantius kreeg Constantijn I de opdracht om (in een droom) de Chi-Rho (een heilig goddelijk symbool) op het schild van zijn soldaat als hij de Milvische bruggevecht wilde winnen. Nadat hij de Chiruho op al zijn bewakers had gezet, won hij de oorlog en zijn overwinning hielp zijn troonopvolging te stollen. Hoewel veel historici niet kunnen instaan voor de droom, wordt aangenomen dat het een belangrijke rol heeft gespeeld in zijn beslissing om het Edict van Milaan te ondertekenen.
Hoewel de overeenkomst werd gepresenteerd als zijn eerste goede daad tegenover christenen, was het geen daad van oprecht geloof. De proclamatie was zijn eerste stap naar de creatie van een verbond met God, waarvan hij geloofde dat het een sterkere godheid was. In die tijd was Constantijn I meer geïnteresseerd om zijn rijk te beschermen tegen Gods toorn en sociale stabiliteit en niet tegen het welzijn van de christenen.
De overeenkomst eiste dat alle fouten die aan alle christenen waren gedaan, op de best mogelijke manier zouden worden gecompenseerd, waaronder de teruggave van alle geconfisqueerde eigendommen. De overeenkomst stelt dat dit alles zal bijdragen aan het veiligstellen van de openbare orde binnen het rijk en niet voor de glorie van de christelijke God. Het edict toonde de verlangens van de leiders om toekomstige invasies en sociale onrust in het rijk te voorkomen tijdens hun regeerperiode. Constantijn was bijgelovig, en hij geloofde in het bestaan van de andere goden en wilde de balans tussen kwaad en goed niet compenseren. Constantijn geloofde dat Rome stabiel zou worden na de legalisering van het christendom.
