5. Vroege Sikh geschiedenis en formatie
Sikhisme is een onafhankelijke religie die ontstond in de omgeving van het hindoeïsme en de islam. Sikhisme als religieuze stroming ontwikkeld aan het begin van de 16-eeuw in Noordwest-India. De Sikhs vochten tegen de Grote Mughals tussen de 17th en 18th eeuw en creëerden hun staat in de Punjab (1765 - 1849), India. Sikhisme als religie was een protest tegen het kastensysteem van het hindoeïsme en de politieke overheersing van de islamitische Mughal-dynastie. De grondlegger van het Sikhisme was Guru Nanak (1469 - 1539). Zijn reizen en prediking brachten hem zelfs naar Mekka, en tegen het begin van de 16e eeuw vestigde hij zich uiteindelijk in de Punjab. In de loop van de tijd werden de Sikhs een onafhankelijke groep, een soort staat binnen een staat, met zijn unieke ideologie, wetten en leiders. De vierde Goeroe van Sikhs was Ram Das (1534 - 1581), die beroemd werd als een connaisseur en interpretator van Sikh-hymnes. Hij stichtte de stad Amritsar ("Pond of Immortality"), die het grootste spirituele centrum van het Sikhisme werd.
4. Fundamentele overtuigingen
De grondbeginselen van de Sikh-religie zijn ook beschreven in het heilige boek van deze religie, de Guru Granth Sahib. Sikh betekent een 'discipel'. Sikhs geloven in één God, de Almachtige Schepper, die alles doordringt, onbegrijpelijk en onbereikbaar is. Zijn echte naam is niemand bekend. Alleen God zelf kent het doel van de schepping, die vervuld is van liefde door Zijn genade. De God van de Sikh leidt niemand, noch om iemand te straffen. Hij straalt Compassie en Liefde uit, en verstoken van haat en passie. God kon op twee manieren worden gezien: als een Nirgun (Absoluut) en als Sargun (persoonlijke God in ieder van ons). Volgens de Sikhs leringen bestond God vóór de schepping als het Absolute, maar in het proces van de schepping begon hij zichzelf uit te drukken. Voor de schepping was er niets - geen hemel, geen hel en geen drie werelden - alleen vormloos.
3. Kunst en muziek
Hymnes bekend als Gurbani worden door vrome Sikhs gebruikt om de heilige woorden van het Sikhisme te verspreiden. Shabad Kirtans is een klassieke traditionele muziek van de Sikh en is ontworpen om rust en stilte te vinden in de ziel van zowel een zanger als een luisteraar. De goeroes van het Sikhisme zongen allemaal woorden van de Guru Granth Sahib in de vorm van Shabad Kirtans met behulp van lokale volksmuziekstijlen en -instrumenten. De tradities worden nog steeds gevolgd.
2. Culturele betekenis en diaspora
Sikhs zijn niet verplicht om ingewikkelde rituelen uit te voeren, op bedevaarten te gaan of snel te zijn. Sikhs-mannen dragen allemaal de achternaam of middelste naam van "Singh" terwijl vrouwen "Kaur" aan hen hebben gekoppeld. Sikhs zijn ook ten strengste verboden om om aalmoezen te smeken. Religie dicteert de Sikh mannen om de hele tijd vijf items op hun persona te dragen: ongesneden haar (verborgen in een tulband), een zwaard (kirpān), kaṛā (een metalen armband), een soort ondergoed en kaṅghā (een houten kam) . De jonge Sikhs van tegenwoordig trekken zich terug van hun eeuwenoude tradities. Ze verwaarlozen de tulband, doen regelmatig aan scheren en dragen normale burgerkleding. De bewoners van de Indiase staat Punjab, Punjabi genoemd, domineren de etnische samenstelling van de Sikh. Sikhs leven ook in Zuidoost-Azië, Afrika, op het eiland Fiji, in de Verenigde Staten, Canada, het Verenigd Koninkrijk, Thailand, evenals in Rusland. Het totale aantal Sikhs bedraagt meer dan 30 miljoen. Dus het aantal aanhangers van het Sikhisme behoort tot de 9e plaats onder de religies van de wereld.
1. Gevaren
Zich bewust van hun unieke identiteit, werden de Sikhs in de 16e eeuw gedwongen zich te verenigen in het licht van de islamisering vanuit het Mughal-rijk. In die tijd vormde het Sikhisme uiteindelijk een etnisch-religieuze groep. Een van de bedreigingen waarmee het Sikhisme tegenwoordig wordt geconfronteerd, is dat de Indiërs het Sikhisme niet erkennen als een religie die losstaat van het hindoeïsme. Mannelijke Sikhs met een baard, die een tulband draagt, wordt wereldwijd meer en meer gezien als de volgelingen van het hindoeïsme. Hindoes zeggen dat het Sikhisme slechts een van de vele vormen van hun religie is. Zulke claims banen de weg uit angst dat Sikhs hun onderscheidende religieuze identiteit niet kunnen behouden en zich na verloop van tijd kunnen onderdompelen in het hindoeïsme. Sommige Sikh-tradities zijn zelfs heel dicht bij die van hindoes. Hoewel de Sikh Guru's de verschillen in kaste veroordelen, leeft het kastenstelsel nog steeds in bepaalde delen van de Sikhs. Het kastensysteem dat het sociale en culturele leven omhult, is een van de meest diepgewortelde aspecten van het hindoegeloof. Wanneer de Sikhs zich houden aan het kastenstelsel, spreken ze zichzelf tegen, verklaren ze dat ze een andere godsdienst zijn, terwijl ze alle culturele en morele grondslagen van het hindoeïsme dragen. Een andere bedreiging van het Sikhisme zijn overlevingsmoeilijkheden voor Sikhs die buiten India wonen, wat neerkomt op ongeveer 40%. De levensstijl van de andere landen vraagt om aanpassing aan de culturen van de materiaalgerichte en zakelijke tradities. Zulke aanpassingen druisen vaak in tegen de leer van de Sikh Guru's. Dezelfde moeilijkheden worden ervaren door Sikhs die buiten de gemeenschap leven. Vaak moeten ze afwijken van de praktijk die vereist is in het Sikhisme. Verschillen in de interpretatie van de doctrine in verband met het moderne leven leiden tot onenigheid tussen de Sikhs zelf. Ondanks de moeilijkheden blijft de religie groeien. En als laatste, maar daarom niet minder belangrijk, wordt het principe van het Sikhisme om geen druk uit te oefenen op de ander omwille van zijn eigen belangen meer en meer verdeeld als een universele morele standaard.
